UK - symbole narodowe

Flaga Wielkiej Brytanii (Union Jack) jest prostokątem o proporcjach 6:9. Na niebieskim tle umieszczony jest czerwony Krzyż św. Jerzego (patrona Anglii) w białym obramowaniu, a w tle po przekątnych nakładające się krzyże: czerwony Krzyż św. Patryka (patrona Irlandii) oraz biały Krzyż św. Andrzeja (patrona Szkocji). Oficjalna nazwa flagi narodowej Wielkiej Brytanii brzmi "Union Flag" lecz w praktyce używa się terminu "Union Jack", który formalnie odnosi się wyłącznie do flagi wywieszonej jako proporzec na okręcie wojennym.

Flaga Wielkiej Brytanii powstała w wyniku połączenia flag Anglii, Szkocji oraz Irlandii. Flaga brytyjska w pierwszej wersji z początku XVII wieku powstała z połączenia flag Anglii i Szkocji. Stało się to w efekcie połączenia w 1603 roku Anglii i Szkocji unią personalną pod rządami Jakuba I z dynastii Stuartów.

W 1801 roku powstało Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii. Wtedy to dodano do flagi ukośny czerwony krzyż na białym polu, nazwany krzyżem Świętego Patryka. W odróżnieniu do symboli Anglii i Szkocji krzyż ten miał stosunkowo krótką historię. Powstał w końcu XVIII wieku jako symbol Orderu Świętego Patryka.

Królewski herb Wielkiej Brytanii noszony jest przez władców. Posługuje się nim administracja i rząd, umieszczając go m.in. na monetach i publicznych budynkach. W centrum znajdują się emblematy królewskie, oznaczające różne części państwa: trzy lwy Anglii, lew Szkocji, harfa Irlandii. Otacza je napis Honi soit mal y pense (fr. "niech się wstydzi ten, kto widzi w tym coś złego"). Emblematy podtrzymuje lew Anglii i jednorożec Szkocji. Poniżej motto: Dieu et mon droit (fr. "Bóg i moje prawo"). Dodane do herbu rośliny symbolizują Wielką Brytanię: Anglię - róża, Szkocję - oset, Irlandię Północną - koniczyna.